Monday, May 22, 2017

போட்டாரே ஒரு போடு ! அதுவும் முதுகிலே....( (இந்திய மண்ணில் பயணம் 7 )

அங்கே இங்கேன்னு விசாரிச்சுப்போயும் கூட ஐயப்பனைக் காணோம்.... கண்டுபிடிக்க முடியலை. யாரோ கை காட்டுன திசையில் போய்க்கிட்டு இருக்கும்போது  பெரிய கலசம் ஒன்னு கண்ணில் பட்டது. இது புதுசு. இதே ரோடில் போன பயணத்தில் வந்துருக்கோம்.  அப்ப இதைப்போல ஒன்னு இல்லவே இல்லை.  அடிச்சுச் சொன்னேன்!
கண்ணில் படாமப் போக ச்சான்ஸே இல்லை!  அப்படி பெரூசு..... அதைக் கடந்து வண்டி போன விநாடியில் உள்ளே பெருமாள்.   ருக் ருக் தான். முகேஷ் ருக்கோ....
அப்புறம் போன பயணப்படங்களைத் தேடுனதில்  அப்ப இந்த வாசல் வேற டிஸைனில் இருந்துருக்குன்னு  தெரிஞ்சுருச்சு.... அப்பாடா நிம்மதி. ஆனா அப்போ இதுக்குள்ளே நாம் போய்ப் பார்க்கலை :-)     படம்:     மேலே    உள்ளது பழையது! 

இறங்கிப்போய்ப் பார்த்தால்  கலசம் டிஸைனில் வாசல்.  அதுக்குள்ளே நுழைஞ்சு போனால்  பெருமாள் ஒய்யாரமா  (உத்தான சயன போஸ்?)பாற்கடலில்  படுத்திருக்க, தாயார் ஸ்டைலா சாய்ஞ்சு காலை அமுக்கி விடறாங்க. நாபிக் கமலத்தில்  ப்ரம்மா! கொள்ளை அழகு!

 அப்படியே தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தால்....   பாய்ந்து இறங்கும் கங்கையைத் தலையில் தாங்கும் சிவன், பார்வதி, பகீரதன் இப்படி. ஆனால் அந்த  ரிஷபம்தான் சூப்பர். என்னமா தலையைத் தூக்கி ப் பார்க்குது பாருங்க!
இடது  வலது பக்கங்களில் அசுரனோடு போர் புரியும் சிம்ம வாஹினி,  தக்ஷயாகத்தில் இறந்துபோன  மனைவி சதியைத் தூக்கிட்டு கோபத்தோடு  இருக்கும் சிவன் ....   (மொத்தமும் ஒரே ஃப்ரேமுக்குள்ளே அடங்காது!) 

இதையெல்லாம் க்ளிக்கினதோடு வெளியே வந்துருக்கலாம்.... ஆனால்....

பக்கத்துலே இருந்த  ஹாலுக்குள் போனால்... அதுதான் பூமா நிகேதன் ஆஷ்ரம் ஆஃபீஸ்.  இருவது ரூபாய்  கட்டணம் உள்ளே போய் பார்க்க.  பெருமாளின் அழகில் மயங்கிப்போய்  கொஞ்சம் கூடுதலா ஒரு டொனேஷன் கொடுத்துட்டு  அவர் சொன்ன வழிக்குள் நுழைஞ்சோம்!

 மாடியேறிப்போனதும் அங்கே ஒரு குகைக்குள் பயணம் !  உள்ளே நுழைஞ்சால் ஒன்வே மாதிரிதான்....
கோவிலுன்னு சொன்னாலும்.... இது  சம்ப்ரதாயக் கோவிலாட்டமில்லை.  ஆனா சின்னப்புள்ளைகளைக்  கூட்டி வந்து கட்டாயம் காமிக்க வேண்டிய இடம்தான். பசங்க்ளுக்கும் போரடிக்காது.  புராண கதைகளையெல்லாம்  ஸீன் காட்டி விளக்குனா சட்னு புரிஞ்சுக்குவாங்க.  சின்ன வயசுலே காதுலே, கண்ணுலே விழுந்ததெல்லாம்  கல்லில் பொறிச்சாப்ல.   மூளை மடிப்புலே போயிருச்சுன்னா, அழியாம  அதுபாட்டுக்குக் கிடக்கும் ஒரு பக்கம்:-)

சாமி சந்நிதிகளை விட்டுட்டு, மற்ற  'கதை' சொல்லும்சித்திரங்கள் எல்லாம் ஜெயிலுக்குள்ளே  :-(  இதனால் க்ளிக்கிய படங்களும் தெளிவாக  இல்லை:-(
கிருஷ்ணரின், ராமரின் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்கள்தான் அதிகம்.
குகன் குடும்பத்தோடு  ராமரை வணங்குவதும்,  கம்ஸன்   எட்டாவது குழந்தையைக் கொல்லும்போது  கல்காதேவி தோன்றுவதும் கூட நல்லாவே புரிஞ்சது.

இடைக்கு இடையே  பிள்ளையார், ஸ்ரீ லக்ஷ்மி நாராயண்,  கருடர்,  சந்தோஷி மாதா, காளி, க்ருஷ்ணா, காலபைரவர்,  பாதரஸ லிங்கம், ஸித்தேஷ்வர் மஹாதேவ்,  பக்தவத்ஸலா மா துர்கா தேவி,    இப்படி சாமிச் சந்நிதிகளும்  இருக்கு.

மாதா ராஜராஜேஸ்வரி த்ரிபுரசுந்தரி, ஸ்படிகலிங்கம் சந்நிதிகளுக்கு  விசேஷ கவனிப்பும் அலங்காரமும்!


ஒரு இடத்தில்  பண்டிட் ஒருத்தர்  பிரஸாதத் தட்டோடு உக்கார்ந்துருக்கார். நம்மவர் குனிஞ்சு  பத்து ரூபாயை தக்ஷிணையாக பக்கத்தில் இருந்த தட்டில் போட்டதும், நாங்க எதிர்பாராத விதமாக, அரைக்கால் நொடியில் மடியில் இருந்து எடுத்த ஒரு தண்டத்தால் போட்டாரே ஒரு போடு... நம்மவர்  முதுகில்!

க்ளிக்க மறந்துபோய் நின்ன என்னிடத்தில் தக்ஷிணைத் தட்டைக் கையால் காமிச்சார். நான் நின்னவாக்கிலேயே  கும்பிடு போட்டுட்டு நகர்ந்துட்டேன். அடி வாங்கிக்கிட்டு முன்னாலே போனவரைப் பார்த்தாக் கொஞ்சம் பாவமாத்தான் இருந்துச்சு. .....
பாருங்க,  எனக்கும் அடி விழுதான்னு பார்த்துக்கிட்டு நிக்கறதை :-)

இந்த அடி....யால் நம்முடைய  கெட்ட காலங்கள் எல்லாம் போயே போச்ன்னு  ஒரு நம்பிக்கையாம்.  வலிச்சதான்னு நம்மவரிடம் கேட்டேன்.  வெறும் பஞ்சு மூட்டை தண்டம்தான். ஆனால் எதிர்பாராத நேரத்தில்  'தட்'னு முதுகில் பட்டதும் கொஞ்சம் திக் னு ஆகிடுச்சுன்னார். எனக்கும்தான்...  ' தட்' டுக்கும் 'திக்' குக்கும் சரியாப் போயிருச்சு :-)
அப்ப  அங்கே வேற பக்தர்கள் இருந்துருந்தால்  என்ன நடக்குதுன்னு புரிஞ்சுருக்கும். நாமும் கொஞ்சம் உஷாரா இருந்துருப்போம் :-)  அங்கங்கே மூட்டை தண்டம் வச்சுருக்காங்க :-)  இங்கே பண்டிட் இலை :-)  இருந்துருந்தாலும்....  


இந்த  பூமா நிகேதன் ஆஷ்ரம் ஸ்வாமி  அச்யுதானந்த் தீர்த்  என்றவரால்  ஆரம்பிக்கப்பட்டு இப்ப ஏகத்துக்கும் வளர்ந்து இருக்கு!
2009 வது  வருசம் ஒரு பெரிய ஆஸ்பத்ரி கட்டி இருக்காங்க.  ஏழை எளியவர்களுக்குச் செய்யும் சேவை கடவுளுக்கு செய்யும் சேவைதான்.
இப்பெல்லாம் ஆஷ்ரமங்கள் மாடர்னா செயல்படறதால்  வெப்சைட், ஃபேஸ்புக் எல்லாம் கூட இவுங்க  சேவைகளைச்  சொல்லிக்கிட்டு இருக்கு.
இந்த  சாமியார்களிடம் எனக்குப் பிடிக்காத  ஒன்னு  சாமி சிலைகளில் சாமிக்குப் பதிலா    தங்கள் முகத்தை வச்சுக்கறது,. ..    பக்தர்கள் விருப்பப்பட்டாங்கன்னு  சொல்லிருவாங்க.  அவுங்க ஆயிரம் விருப்பப்படட்டுமே.....    சாமி சாமிதான். நான் ஆசாமி. அந்த சாமியின் செய்தியைச் சொல்ல வந்தவன்னு வாயைத் திறந்து சொல்லக்கூடாதா?  

இதுலே இன்னொரு சாமியார் ரொம்பவே வயசானவர்,  தலையில் க்ரீடம் வச்சுக்கிட்டுக் கையில் புல்லாங்குழலுடன் பக்தர்களுக்குப் போஸ் கொடுக்கறார்.  க்ருஷ்ணனைக்  கிழவனாப் பார்க்க எனக்குச் சகிக்கலை  போங்க....    இங்கே இல்லை ... வேறொரு தோழியின்  குரு அவர். என்னவோ போங்க...... எல்லாத்தையும் துறந்துதானே சந்நியாசம் வாங்கிக்கறாங்க.... அப்புறம் என்னத்துக்கு இந்த வேஷக்கெட்டெல்லாம்....  

இப்பவே மணி ஒன்னரையாகப்போகுது. இனியும் ஐயப்பனைத் தேடிக்கிட்டு இருக்கமுடியாதுன்னு நாங்க ரிஷிகேஷுக்கு   மெயின்ரோடு வழியாவே வந்துட்டோம். நம்ம ஷுப் யாத்ரா  ட்ராவல்   ஆஃபீஸ் கிட்டே வந்ததும்,  மறுநாள் பயணத்துக்கான ஐட்டினரியை வாங்கிக்கலாமுன்னு  அங்கே போனால்...  ட்ராவல்  கம்பெனி  ஓனர் நவீனுடன், அவர் மனைவியும்  மகனும் இருந்தாங்க.
ஐயப்பன் கோவில் தேடிக் கிடைக்கலைன்னு சொன்னதும், நவீனின் மனைவி மாயா, ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்குப் பக்கம் இருக்குன்னு  சொன்னதுதான் ஜோர்! மாயா கொல்லத்து ஆளாக்கும், கேட்டோ!  இத்திரி  மலையாளத்துலே ஸம்சாரிச்சு,  ஞெங்கள் இப்போ பந்துக்களாயி :-)

மகனுக்கு நாளைக்குப் பொறந்தநாளாம்.  வாழ்த்திட்டுப் போன வேலையை முடிச்சுக்கிட்டுக் கிளம்பும்போது,  'மத்ராஸ் ஹொட்டலில்  நம்மட ஊணு கிட்டும்' னு  உபரித்தகவல்.  ஹே.... அதொக்க இந்நளெதன்னே கண்டு வச்சுட்டுண்டல்லோ  :-)

நேராப் போனது மெட்ராஸ் ஹொட்டேலுக்குத்தான்.  தாலி மீல்ஸ்  சொல்லிட்டுக் கொஞ்சம் காத்திருந்தோம். முகேஷ்  வேறெங்கியோ சாப்பிட்டு வரேன்னுட்டுப்  போனார்.
சாப்பாட்டை முடிச்சுக்கிட்டு  கங்காவியூவுக்கு வந்துட்டோம்.   மூணு மணி வெயில்.  கொஞ்சம்  ஓய்வெடுத்துட்டு  சாயங்காலம்  ரிஷிகேஷை இன்னொரு ரவுண்டு வரலாம். ஓக்கே...

PINகுறிப்பு:  மங்கள் கலஷில் எடுத்த படங்களை முக்கியமா சாமிகளை  தனி ஆல்பத்தில் போட்டு வச்சுருக்கேன். விருப்பமிருப்பவர்கள் பாருங்க.

தொடரும்....   :-)



Friday, May 19, 2017

மைய்யா.... கங்கா மைய்யா.... ஓ...கங்கா மையாமே.... (இந்திய மண்ணில் பயணம் 6 )


ஹரிகி பௌடியின்  இடதுபக்கம் போகும் பாதை இது.  ஒரே கூட்டமான சாலை.  வண்டியை எங்கியாவது பார்க் பண்ணிக்கறேன்னு முகேஷ் சொன்னதும் நாங்கள் இறங்கி மக்கள் வெள்ளத்தில் நீந்தி பாலம் கடந்து   பாய்ந்துவரும் கங்கையின் நடுவில் கட்டி இருக்கும் மாள்வியா தீவு(!) பக்கம்  இறங்கினோம். ( நம்ம பண்டிட் மதன்மோஹன் மாள்வியாதான். இவர் பாரத ரத்னா  பட்டமும் கிடைச்சுருக்கு! ) இங்கேதான்  பிர்லா க்ளாக் டவர் என்னும் மணிக்கூண்டு இருக்கு.

பாலத்தின் மேலே இருந்து பார்க்கும்போது.... கீழே அப்படி ஒரு கூட்டம்.
இவ்ளோ சனத்துக்கும்  எப்படி ஒரே மாதிரியான கடவுள் நம்பிக்கை இருக்குன்னு  நினைச்சுப் பார்த்தா.... ஆச்சரியம்தான். அதுலேயும்  ஏழ்மை நிலையில் இருந்தும்கூட  கங்காமாதாவை தேடி வரும் பல குடும்பங்களைப் பார்த்தால்.....   அவுங்களுக்கு இருக்கும் பக்தி நமக்கில்லையேன்னு  தோணும்...  இன்னும்  ஆன்மிகத்துலே போகும்தூரம் நிறைய இருக்குன்னு...

ஒருபாட்டியைப் பார்த்ததும்....  மனசுக்குள்ளே குற்ற உணர்வுதான்....  இப்படி இருந்தால் வெளியே கிளம்பி கோவில் குளமுன்னு தீர்த்த யாத்திரை போவேனா? .....  அந்த விநாடி  பெருமாளையே  பாட்டியாப் பார்த்தேன்....
ஹரி கி பௌடியில்  கலகலன்னு  கூட்டமான கூட்டம்.  நடுராத்ரி வந்தாலும் யாராவது கங்கையில்  முங்கிக் குளிச்சுக்கிட்டுதான் இருப்பாங்க போல.  இருபத்திநாலு மணி நேரமும் இப்படி.....
சின்னப்பையன், ஒரு நாலைஞ்சு வயசுள்ள  கணேஷ், சங்கிலியைப் பிடிச்சுக்கிட்டே படிகளுக்குப் பக்கத்துலேயே நீச்சல் பழகறார்:-)



அப்பா ஒரு நாலு படிகளுக்கு மேலே உக்கார்ந்துருந்தார். பஸ் விபத்துலே கால் போயிருச்சாம்.  பார்க்கவே மனசுக்குக் கஷ்டமாப் போச்சு....
பாகீரதி ஸேது ....  பாலத்துக்குக்கீழே பாய்ஞ்சு  வர்றாள்!
இன்னொருக்காப் படிகள் ஏறி அந்தாண்டை  ஹரிகி பௌடி கங்காமாதா கோவில் இருக்கும் பகுதிப் போனோம்.  இந்தப் பகுதியில் படிகளே இல்லை. அப்படியே மேடான  நிலப்பகுதிதான்.  இங்கிருந்து நதியைக் கடக்கத்தான் பாலங்கள் போட்டுருக்காங்க.  ஆர்த்தி நடக்குமிடத்துக்கும் கங்கைக்கும்   அங்கிருந்தே இறங்கிப்போகும் அமைப்பு.
இந்த ஏரியாவில் காலணிக்கு அனுமதி இல்லை.  ஏகப்பட்ட  வாலன்டியர்கள் வந்து செருப்பு வைக்குமிடத்தைக் காமிக்கிறாங்க. நம்ம சனம்?   அங்கே போய் வைக்குமோ?   இங்கேயே காலில் இருப்பதைக் கழட்டிப்போட்டுட்டுப் போகுது.


கங்கா மாதா மந்திர்.  ஸ்ரீ கங்கா கோயில்னு தமிழில் எழுதி இருக்கு, பாருங்க!


நாங்க போய்  நாலைஞ்சு சந்நிதிகளைக் கும்பிட்டுக்கிட்டு கடைகள் இருக்கும் எதிர்வாடைக்குப் போனோம்.  கங்கை கொண்டு போக ஏகப்பட்ட செம்புப் பாத்திரங்கள் விற்பனை.  என்னமோ ஒன்னும் வாங்கிக்கத் தோணலை.  இப்ப இங்கே வந்தாட்டு, தண்ணி வச்சுக் குடிக்க ஒரு செம்புப் பாத்திரமாவது வாங்கியாந்துருக்கலாமேன்னு....  ப்ச்... விடுங்க ...

நேபாளில் பாசிமணிப் பித்து பிடிச்சுருக்குன்னு  சொல்லலை.... அதனால்  நீலப் பாசிமணி  மாலை  ஒரேமாதிரி    ரெண்டு (?) வாங்கிக்கிட்டு  இங்கே அங்கேன்னு வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டே காலை நீட்டிப்போட்டு கார் பார்க் வந்துட்டோம். நல்ல உச்சி வெயில், பனிரெண்டுக்கு என்ன சுத்தல்?


 இப்போ அடுத்த தேடல் அந்த ஐயப்பன் கோவில்:-) கார்பார்க்கில் ட்யூட்டியில்  இருந்த காவலர்கள் எதோ ஒரு வழியை முகேஷுக்குச் சொன்னாங்க.

 கிளம்பி வரும்போதுதான்  ஹரிகிபௌடியாண்டே  நிக்கும் பெரிய சிவன் சிலையைக் கிட்டப்போய் பார்க்கலையேன்னு .....   தனியார்கள் ஆஷ்ரம் வச்ச சிலையா இருக்கலாம். இப்போ தேட நேரமில்லைன்னு போனால்.....  போற வழியிலேயே  இருக்கும் ஒரு பார்க்குக்குள் இந்த சிலை  வச்சுருக்காங்க.
விவேகானந்தா பார்க்.  உள்ளே ரெண்டு பேருக்கும்தான் சிலைகள். ஆனா சிவன்  நூறு அடி உசரம்!  அங்கே போகணுமுன்னா  கொஞ்சம் சுத்திக்கிட்டுப் போகணும் என்றதால்....  போகப்போக  வண்டியில் இருந்தே சில க்ளிக்ஸ் ஆச்சு.

வாங்க,  நாம் போய் அந்த ஐயப்பனைத் தேடலாம்.......


PINகுறிப்பு.   ஹரிகி பௌடி கங்கைக்கரைப் படங்களைச் சும்மா விட மனசில்லை. தனி ஆல்பத்துலே போட்டுருக்கேன். சுட்டி இது. விருப்பம் இருப்பின் பார்க்கலாம். சுட்டி  வேலை செய்யலைன்னா.....    கீழே  உள்ளதைக் காப்பி & பேஸ்ட் தான் செஞ்சுக்கணும்.

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10209533077826370.1073741888.1309695969&type=1&l=0b6221ddc5

தொடரும்...... :-)


Wednesday, May 17, 2017

காட்டுக்குள்ளே போறோம் !!!! (இந்திய மண்ணில் பயணம் 5 )

மணி இப்போ பத்தே முக்கால்தான்.  ஹரித்வார் போகலாமுன்னு  முகேஷிடம் சொன்னதும்,  ஹைவேலெ போகணுமா இல்லை காட்டு வழியில் போகலாமான்னு கேட்டார். அப்படி என்ன காடு இங்கே இருக்குன்னா....  ராஜாஜி நேஷனல் பார்க் இருக்குன்னார்.

ஆமாம். அது தெரியும். போனமுறை ஹரித்வார் போக முடிவு செஞ்சதும், வலையில் தங்குமிடங்களைத் தேடி பார்க் வ்யூ ஹொட்டேல் புக் பண்ணி இருந்தோம். அந்த பார்க்  இதுதான். ஹொட்டேலுக்கு வந்து செக்கின் ஆனதும் பார்க் எங்கேன்னு கேட்டதுக்கு,  ஒரு பத்துப்பதினைஞ்சு கிலோ மீட்டர் தூரத்துலே நேஷனல் பார்க் இருக்குன்னு பதில் வந்துச்சு.

காட்டு வழியே போகலாமுன்னு சொன்னதும், அங்கே உள்ளே போக ஒரு கட்டணம்  உண்டுன்னார்.
"ஓக்கே.     அது          ஒன்னும்    பிரச்சனை      இல்லை"

 அங்கே போகும் பாதையில்  நுழைஞ்சதும்,  டிக்கட் கவுன்ட்டரில்  டிக்கெட் வாங்கிக்கிட்டோம்.



Tiger reserve னு பார்த்ததும் ஆசையாத்தான் இருந்துச்சு. அப்ப ஒரு சின்னப் பையன் சைக்கிளில் தனியாப் போய்க்கிட்டு இருப்பதைப் பார்த்துட்டு புலி வராதுன்னு புரிஞ்சே போச்சு. ஆனாலும் காடு..... காடல்லவோ!

தண்ணீர் நிறைச்சு ஓடும்  பெரிய  அகலமான கால்வாயை ஒட்டியே ரோடு போகுது. மத்தபடி ரெண்டு பக்கமும்  அடர்த்தியான மரங்கள்.  நேத்து டெஹ்ராடூன் ஏர்ப்போர்ட்லே இருந்து வரும்போதும் இதே மாதிரி அடர்த்தியான மரங்களுக்கிடையில் உள்ள சாலையில்தான் வந்துருந்தோம். அப்ப  அதுவரையும் இந்தக் காடு போகுதா என்ன?

அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது  இந்தக் காடு 820.42 சதுர கிமீ பரப்பு உள்ளதுன்னு!  நம்ம ராஜாஜி அவர்களின் பெயரைத்தான் இந்த தேசியப் பூங்காவுக்கு வச்சுருக்காங்க. (தமிழன் பெயர்  இருக்குன்னு மகிழ்ச்சி அடையணுமா இல்லையா? )   இங்கிருந்து ஒரு நூத்தி நாப்பது கிமீ பயணிச்சால்   Jim Corbett National Park போயி  உண்மையான புலிகளையே பார்த்துடலாம்!!  அடடா... தெரியாமப் போச்சே.....

இந்தப் பகுதியில் போய்க்கிட்டு இருக்கும்போது  கொஞ்ச தூரத்தில்குரங்குகள்  சாலையில் என்னத்தையோ எடுத்துத் தின்னுதுக.


ரெண்டு கார் வேற நிக்குது. அவுங்கதான் எதாவது போட்டுருக்கணும்.  இந்த மாதிரியான இடங்களில் இப்படி  மிருகங்களுக்கோ, இல்லை பறவைகளுக்கோ  தீனி எதுவும் போடக்கூடாது. போட்டுப் பழக்கிட்டா அப்புறம் அதுகள்தான் கஷ்டப்படும்னு  இங்கே நியூஸியில் காட்டிலாக்கா சொல்லும்.

ஒரு அம்மா, தன் குழந்தையோடு ஒரு வாழைப்பழத்தைத் தின்னுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
சாலை  கெனாலை விட்டுத் திரும்பி வேற பக்கம் போய் ஒரு பாலத்தைக் கடந்து போகுது இப்போ. கங்கைதான். ஆனால் தண்ணீரே இல்லாத பகுதியா சேறும் சகதியுமா இருந்துச்சு.  கொஞ்ச தூரத்துலே திரும்பியும்  அந்தக் கால்வாய் கண்ணில் பட்டது. வளைஞ்சு வளைஞ்சு போகும் பாதையோ என்னவோ....

இப்ப நம் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சது சில்லா (Chilla Dam) அணை. இங்கே  ஹைட்ரோ பவர் ஸ்டேஷன் இருக்கு.  கரண்டு எடுத்த (!) தண்ணிதான் கெனால் வழியாப் போகுது :-)


இதை அடுத்தே கொஞ்ச தூரத்தில்  ராஜாஜி நேஷனல் பார்க், நல்வரவுன்னு போர்டு வச்சுருக்கு. பத்துப் பனிரெண்டு  மிருகங்களும், 315 பறவை இனங்களும் இருக்காமே!  
பெரிய காம்பவுண்டு சுவர். கேட் மூடி இருக்கு. நவம்பர் 15 முதல் ஜூன் 15 வரைதான் பொதுமக்களுக்கு  அனுமதி.  இன்றைக்கு செப்டம்பர் 27.  இன்னும் ஒன்னரை மாசம் கழிச்சு  வந்தால் போதும் ............
அடுத்த   அஞ்சாறு நிமிசத்தில்  தண்ணீர் ஓடைமாதிரி இருந்த இடத்தில்  முன்னே போகும் வண்டிகளைத் தொடர்ந்து முகேஷும் போய்க்கிட்டு இருக்கார். குறுக்கு வழியாம்.   ஆகக்கூடி முக்கால் மணியில் ஹரித்வார் வந்துருந்தோம்.



அதோ தூரத்தில் மன்ஸா தேவி கோவில் மலைமேலே தெரியுது. போனமுறை அங்கே போய் வந்தாச்சு. இந்தப் பயணத்தில்  வேணாம். இப்போதைக்கு நமக்கு நேரமில்லை......


தொடரும்........... :-)